17 seconden

Sinds de geboorte van onze dochter gingen we eigenlijk nooit meer de deur uit. Niet meer naar festivals of naar een discotheek. Maar die dag gingen we toch. De avond viel tegen, want tja….jonge ouders zijn toch liever thuis.

Buiten troffen we een oude bekende. Op het moment dat wij hem in de verte zagen, werd duidelijk dat hij ruzie had. We liepen erop af en tijdens de stappen die we nietsvermoedend zetten, riepen we kalmerende woorden. Dat was onze grote fout.

De bekende trok een sprintje en stapte in een auto. Hij zwaaide nog toen de auto weg spurtte. We bleven enigszins verbaasd achter, lachten naar elkaar en draaiden om. Totdat een stem riep: “Hey lelijkerd, wat moet jij met haar?”.

Toen ik omkeek, zag ik mensen. Veel mensen. Ze schreeuwden en wij liepen door. De bedreiging was voelbaar en ik besloot achteruit te gaan lopen. Manlief liep steeds sneller, het geschreeuw werd steeds harder. Ik telde de hoofden. 17 stuks. Het zal ongeveer 17 seconden hebben geduurd voor ik klaar was met tellen. Ongemerkt liep een traan over mijn gezicht.

“1 op 1 ” hoorde ik een stem uit de groep roepen. “Kom op, lelijkerd! We vechten 1 op 1”. Ze trokken aan zijn jas en vroegen mij wat ik met hem moest. Ze vormden een cirkel om ons heen. Ik zag voorbijgangers wegkijken en hun pas versnellen. “Help dan!”, riep ik nog hard en huilend. Niemand kwam. Niemand hielp.

Een grote kerel stapte op ons af en zijn vrienden sloten ons in. Ik werd vastgepakt en toen gebeurde er iets geks. In een flits zag ik iets glimmen en dat voorwerp maakte de hel in mezelf wakker. De duivel leek los te komen en woede brak los. Ik trok mezelf los en een tirade begon.

“Wie ben jij om ons te bedreigen. Wie ben jij om ons uit te dagen? 1 op 1? Laat me niet lachen. Op het moment dat het gevecht begint, springen jullie allemaal op hem. En dan? Mag ik daarnaar kijken?

Als je een echte held bent, dan ga je eerst door mij. Dan kijk je in mijn ogen en dan steek je mij of sla je mij. Dan ben je echt dapper. Wie aan hem komt, moet eerst door mij!”.

Ik viel op de grond en barstte in snikken uit. Uit het niets hoorde ik een felle, jonge stem krijsen: “Stop hiermee! Je ziet toch dat ze het niet toelaat!”. Een jong meisje stapte vanachter de groep tevoorschijn. Ze duwde de jongemannen stuk voor stuk aan de kant. Ze trok me omhoog en keek me aan. “Huil maar niet. Je bent zo dapper”. Ik zag in mijn ooghoek een politieauto stapvoets langsrijden. Maar de agent hoefde niet meer de held te zijn. De mannen dropen af en het meisje kneep in mijn hand.

17 seconden pure angst, terwijl ik kalm probeerde te blijven door de hoofden te tellen. 17 seconden die weer duidelijk maakten wat voor mens ik ben.

Toen op de basisschool een jongen regelmatig werd geslagen, wist ik dat ik het gevecht niet kon winnen. Ik kon wel met hem praten en hem laten zien dat hij niet alleen was.

Toen mijn vriendinnen werden gepest, wist ik dat er geen reden was voor dat idiote gepest. Want het waren mijn vriendinnen; mooie mensen met een prachtig verhaal, humor en een eigen identiteit. Ik bleef trouw en verdedigde de band die ik met ze had.

Ik zag geen onvolkomenheid, geen gebreken, geen belemmeringen. Ik zag alleen de mens en die mens was altijd goed. Op het moment dat een vage bekende werd bedreigd, kwam ik voor hem op, terwijl iedereen aan de kant bleef staan. De jongeman kwam in conflict met een oudere man. De jonge gast was vervelend geweest en iedereen was hem eigenlijk wel een beetje zat. De oudere man was getekend door het leven en zijn lontje was extreem kort. Daarom had hij besloten dat het een goed idee zou zijn om de jonge man in de fik te zetten. Want waarom niet? Niemand van de omstanders deed immers iets. Ze dachten dat het wel met een sisser af zou lopen, niet wetende dat de oudere man al veel op zijn kerfstok had. Of misschien was het juist wel die wijsheid die hen tegen hield. Mijn hart begon sneller te kloppen toen ik hoorde wat de omstanders riepen: “steek hem in de fik!”.

Wie ben ik om te blijven staan? Wie ben ik om niets te doen?

Ik ging het gesprek aan. Met zweethandjes en een trillende stem. “Wordt mijn bemoeienis geaccepteerd? Wat als het uit de hand loopt?”

Een uur later was ik nog in gesprek met de oudere man. De jongere was er in de tussentijd vandoor gegaan met de staart tussen de benen. Het gesprek bracht de haat van de man naar boven en als haat besproken wordt, blijkt vaak aan het einde dat angst het begin van de ellende was.

Misschien duurde het moment van beslissen ook ongeveer 17 seconden, wie weet. Langer zal het niet zijn geweest. In 17 seconden kun je een keuze maken. Ben ik solidair of niet? En als ik dan solidair ben, welke kant kies ik dan eigenlijk?

Ik ben het meisje dat niet lang na hoeft te denken. Als een egel midden op de drukke straat loopt, dan doe ik mijn jas uit en dan til ik hem op en draag hem naar veiligheid.

Toen ik 21 jaar was, werd mijn vriend ziek. We waren pas 7 weken samen. Ik besloot toen en daar dat ik nooit bij hem weg zou gaan. Ik zou er altijd voor hem zijn. Dag en nacht. Ik stopte met studeren en bleef. Tot hij stierf en ik gebroken achterbleef. Vrienden vielen weg. Ze konden het leed niet verdragen. Dat is wat het is. Ik weet dat ik niet zo ben. Ik heb dat ooit besloten. Binnen 17 seconden.

Veel mensen stellen zichzelf de volgende vraag in moeilijke tijden:

“Waarom ik? Waarom overkomt mij dit nou? Waaraan heb ik dit verdient?”

Ik stel die vraag niet meer. Want in de tussentijd weet ik wel waarom. De reden is heel simpel. De lessen die ik leerde op school waren nodig. Puur en alleen omdat ze praktisch waren. Ik kan daardoor soepel functioneren. De lessen die ik leerde door mijn leven, hebben mij laten zien wat liefde is. Ze hebben me laten zien wat compassie is. En ze hebben me laten zien wat moed en doorzettingsvermogen is.

En de wijze les die ik vandaag nodig heb, is deze:

Ik weet wat solidariteit is. Het is de felle stem in het donker die voor mij opkomt. Het is de blik van herkenning en het zachte knijpen in mijn hand. Het is het lange gesprek gevuld met oud zeer en verdriet. Het is de vriendschap die verbindt en sterker maakt. Het is compassie en kleine heldhaftigheid. Het is doelen loslaten en helpen. Het is een snelle beslissing vanuit liefde en lef. En die beslissing kun je gemakkelijk binnen 17 seconden maken.

Volg Bounce Up op Social Media

1 reactie op “17 seconden”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *