Als je in staat bent om de sterren te zien…

De afgelopen weken heb ik de tijd genomen om eens diep te graven. Niet in de tuin en niet in de zandbak, maar diep in mezelf. En als ik dan ga graven, kom ik automatisch de gekste dingen tegen. Zo vind ik oude foto’s en wenskaarten van een overleden geliefde die zegt dat hij onvoorwaardelijk van mij houdt. Onvoorwaardelijk. Zonder voorwaarden aan mijn persoon te stellen. Zonder eisen, zonder gedoe.

En toen dacht ik: kon ik ook maar onvoorwaardelijk zijn. Gewoon zijn zoals ik ben.

Weet je wat ik vind? Ik vind dat we op dit moment eigenlijk alleen maar voorwaarden stellen. Voorwaarden hoe we moeten leven. Voorwaarden hoe we niet moeten leven. Voorwaarden over afstand en nabijheid. Voorwaarden aan de manier waarop 1 iemand iets vertelt aan velen. En voorwaarden hoe wij daarop moeten reageren.

En weet je wie of wat daarvoor zorgt? Niet een of ander virus, niet een of ander mens en niet een of andere regering. Het is puur en alleen onze menselijkheid. Onze menselijkheid gevuld met voorwaarden. Een hond stelt slechts voorwaarden als ‘ie moet eten, drinken, poepen, plassen of zich niet helemaal lekker voelt.

“Als je mij niet uitlaat, dan poep ik in de gang”.

“Als je mij geen eten geeft, dan verhonger ik”.

“Als je mij slaat en trapt, dan blijf ik van je houden of ik bijt een keertje van me af”.

Wij mensen zijn veel complexer, ingewikkelder en vervelender.

Wij verwachten van een ander dat hij of zij exact hetzelfde denkt en voelt als wij. Wij eisen begrip en blijven over en weer discussiëren en zeuren. Wij veroordelen elkaar. Wij noemen elkaar aso’s, complotdenkers, schapen, dommeriken, egoïsten, vechtersbazen, enz. enz. enz. Wij vergeten dat ieder zijn of haar eigen verhaal heeft en vergeten respect, geduld en liefde en gooien ons ego constant in de strijd.

En vaak is het enige dat wij willen bereiken ‘ons gelijk’. Ik heb gelijk en jij niet. En wat doet dat gelijk? Wat brengt dat? Verbetert dat de situatie misschien op wonderbaarlijke wijze? Is het dan ineens opgelost omdat jij gelijk blijkt te hebben?

Een voorbeeld:

Een vrouw loopt over straat met een hond. Ze heeft de hond net 1 dag en verwacht dat het arme beestje haar direct begrijpt. Het dier komt uit een situatie waarin veel werd gescholden en meteen werd geslagen.

De hond luistert niet en de vrouw wordt ontzettend boos. Ze trekt keihard aan de riem en het gedrag van het arme beestje wordt steeds heftiger. Het duikt in elkaar en trekt zichzelf los. De vrouw is er klaar mee. Ze gaat niet achter het beestje aan dat angstig het bos in rent.

“Waarom schreeuw je zo? Wat zeg je eigenlijk? En waarom? Ik snap je niet”.

Kleine Bello heeft geen schijn van kans. De vrouw probeerde niet eens te begrijpen waar het gedrag vandaan kwam. Ze wilde de taal van Bello niet leren. Ze nam niet de tijd om zijn verhaal te leren kennen.

Mensen liggen vaak niet op 1 lijn. En is dat niet eigenlijk heel logisch? We zijn namelijk allemaal anders. We hebben allemaal ons eigen verhaal en onze eigen taal. En het is de kunst van het leven om die verhalen te beluisteren en elke taal en elke dialect te leren. En dat kost tijd, energie en bakken met liefde. En daar hebben we vandaag de dag bitter weinig van.

Ik zal je vandaag een stukje van mijn verhaal vertellen.

Ik ben sinds oktober 2020 ondernemer. Ik stond in de startblokken om er iets van te maken. Ik was er klaar voor. Een start-up is lastig en ingewikkeld, maar ik had er zin in. Dat Corona om de hoek stond te gluren, wist ik en voelde ik. Maar dat het een grote impact op mijn kleine ieniemienie bedrijfje en op mijn gezin zou hebben, had ik eigenlijk niet verwacht.

Naast startend ondernemer ben ik moeder en dochter. Ik ben 43 en mijn ouders horen bij de risicogroep van het gevreesde virus. Er zijn dagen, weken en maanden geweest dat ik niet bij mijn ouders op bezoek kon gaan. Een zogenaamd onschuldig griepje heeft er al eens voor gezorgd dat mijn moeder op de IC terecht is gekomen. Kortom: nee, ik neem geen risico’s. Uit volledig en puur respect voor mijn ouders houd ik me aan alle regels. Ik draag een mondkapje, zonder er verder bij na te denken. Want wat helpt dat? Wat doet dat nadenken? Zorgt dat er ineens voor dat die mondkapjesplicht verdwijnt? Maakt dit overdenken ineens alles beter? Nope, niet dus, vergeet het maar…

Weet je wat wel helpt? Iets doen. Wil je iets veranderen? Heb je goede ideeën? Schreeuw en fluit dan niet, maar doe! Werk het plan uit en onderneem actie. Geloof in jezelf en durf stappen te zetten. MAAR: denk goed na, want er zijn altijd anderen. Anderen met een ander verhaal, andere waarden en andere normen; een andere taal. Wil je de wereld echt veranderen? Dan moet je eerst de kunst van het compromis leren beheersen: spreek de taal van ieder ander en neem de tijd om alle verhalen te beluisteren en doorvoelen. Word je al moe bij de gedachte aan deze gigantische taak? Dan kun je beter bekijken welke kleine stappen misschien toch kunnen leiden tot grootse veranderingen.

“One, remember to look up at the stars and not down at your feet. Two, never give up work. Work gives you meaning and purpose and life is empty without it. Three, if you are lucky enough to find love, remember it is there and don’t throw it away.”

― Stephen Hawking

De wereld is gevuld met miljarden mogelijkheden. En als je verder kijkt dan de wereld, dan zijn er nog eens miljoenen mogelijkheden meer. Schelden, schreeuwen, verwijten, vergelijken, discussiëren en zeuren helpt echt voor geen meter.

Vandaag moet ik me herbezinnen. Vandaag zit ik thuis. Vandaag ga ik op zoek naar mogelijkheden. Mogelijkheden om mijn leven en mijn werk opnieuw in te richten. En weet je…ik ga die uitdaging graag en vol goede moed aan. Want er zijn net zoveel mogelijkheden als sterren aan de hemel…als je ze maar wil zien.

Liefs,

Joyce

Volg Bounce Up op Social Media

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *